در یک آینده‌ی پادآرمان‌شهری (دیستوپیایی)، ویروسی مرگبار تمام حیوانات را آلوده کرده و گوشت آن‌ها را برای انسان‌ها سمی و کشنده می‌سازد. دولت‌ها برای تامین نیاز جهانی به گوشت، پرورش، ذبح و مصرف انسان‌ها را قانونی می‌کنند؛ انسان‌هایی که اکنون صرفا با نام «گوشت ویژه» شناخته می‌شوند. مارکوس، مدیر یک کشتارگاه انسانی، در غم مرگ پسر خردسالش و جدایی از همسرش روزگار می‌گذراند.

زندگی بی‌روح و کرخت او زمانی به چالش کشیده می‌شود که یک هدیه نادر و گران‌قیمت دریافت می‌کند: یک زن زنده از نژاد «نمونه‌های» درجه یک. در حالی که مارکوس به دور از چشم دیگران شروع به رفتار با او به عنوان یک انسان (و نه یک حیوان پرورشی) می‌کند، تمام زندگی خود را در جامعه‌ای که انسانیت را به کل فراموش کرده، به خطر می‌اندازد¹.

In a dystopian future, a deadly virus has infected all animals, making their meat poisonous to humans. To satisfy the global demand for meat, governments legalize the breeding, slaughtering, and consumption of humans—now referred to as “special meat.” Marcos, who manages a human slaughterhouse, is mourning the death of his young son and the departure of his wife. His numb existence is challenged when he is given a rare gift: a live, high-quality female “specimen.” As he secretly begins to treat her as a human being rather than livestock, he risks everything in a society that has lost all its humanity¹.